یکی از شبهاتی که گاهی مطرح میشود این است:
اگر امام حسین (ع) میدانست مسیر کربلا به شهادت ختم میشود، چرا خانواده و کودکان خود را همراه برد؟
برای پاسخ به این سؤال باید به یک نکته مهم توجه کرد:
حادثه کربلا فقط یک نبرد نظامی نبود؛ یک نهضت بزرگ برای بیدار کردن جامعه اسلامی بود.
اگر واقعه عاشورا فقط در همان میدان جنگ تمام میشد، شاید خبر آن در همان منطقه محدود میماند. اما حضور خانواده امام حسین (ع)، بهویژه حضرت زینب (س)، باعث شد پیام عاشورا به شهرهای مختلف برسد و حقیقت تحریف نشود.
بعد از شهادت امام حسین (ع)، این کاروان اسیران بود که حقیقت کربلا را روایت کرد.
خطبههای حضرت زینب (س) در کوفه و شام، پرده از چهره واقعی حکومت یزید برداشت و اجازه نداد خون شهدا در سکوت تاریخ گم شود.
به بیان دیگر، اگر عاشورا «حماسه میدان» بود،
رسالت حضرت زینب (س) «حماسه روایت» بود.
همراهی خانواده با امام حسین (ع) در واقع بخشی از همان برنامه الهی بود تا پیام این قیام برای همیشه در تاریخ باقی بماند.
امروز هر بار که داستان کربلا را میشنویم، در حقیقت ادامه همان روایتگری بزرگ هستیم؛ روایتی که از کربلا آغاز شد و تا امروز در هیأتها و مجالس حسینی ادامه دارد.