در تاریخ اسلام لحظاتی وجود دارد که فقط یک «روایت» نیستند؛ بلکه تبدیل به معیار زندگی میشوند. یکی از آن لحظات، حضور جوانی است که نامش با غیرت، ادب و ایمان گره خورده است: حضرت علیاکبر (ع).
علیاکبر (ع) فقط فرزند امام حسین (ع) نبود. در روایتها آمده است که او شبیهترین فرد به پیامبر اکرم (ص) در چهره، گفتار و رفتار بود. هر وقت اهلبیت دلتنگ پیامبر میشدند، به چهره علیاکبر نگاه میکردند.
اما آنچه علیاکبر را در تاریخ ماندگار کرد، فقط شباهت ظاهری نبود؛ انتخاب آگاهانه او در روز عاشورا بود.
وقتی جوانی در اوج شور زندگی، در کنار پدری میایستد که میداند مسیرش به شهادت ختم میشود، در حقیقت یک پیام بزرگ به همه نسلها میدهد:
جوانی فقط زمان لذت بردن نیست؛ جوانی میتواند زمان ایستادن پای حقیقت باشد.
در نقلها آمده است وقتی علیاکبر (ع) از پدر اجازه میدان خواست، امام حسین (ع) نگاهی به آسمان کردند و فرمودند:
«خدایا شاهد باش جوانی به میدان میرود که شبیهترین مردم به پیامبر توست…»
این جمله فقط یک وداع پدرانه نبود؛ بیان عظمت جایگاه یک جوان مؤمن در تاریخ اسلام بود.
امروز هم اگر بخواهیم هیأتها، مجالس و دلهای ما رنگ حسینی بگیرد، باید از همین نقطه شروع کنیم:
الگو گرفتن از جوانی که ایمان را از شعار به عمل تبدیل کرد.
هیأتها زمانی زنده میمانند که جوانها فقط شنونده نباشند، بلکه ادامهدهنده راه علیاکبر (ع) باشند.